پیش زمینه و هدف: بیش از 75 درصد بیماران بستری در بخش های مراقبت های ویژه دچار آنمی می شوند بین 40-70 درصد بیماران بستری در بخش های ویژه خون دریافت می کنند. ترانسفوزیون خون امری ایمن نبوده و بیمارانی که خون در یافت می کنند دچار عوارض متعدد ناشی از ترانسفوزیون خون می شوند. در همین رابطه برای کاهش عوارض متعدد فوق محدودیت های خاصی برای تزریق خون در نظر گرفته شده است. چرا که یافته های بالینی نشان می دهد اکسیژناسیون بافتی حتی با مقادیر کم تر از 9 گرم در دسی لیتر نیز نقصان نمی یابد لذا به نظر می رسد بررسی میزان استخراج اکسیژن بافتی می تواند به عنوان معیار نیاز به ترانسفوزیون خون در بیماران غیر قلبی مراقبت های ویژه مورد ارزیابی قرار گیرد. در این پژوهش ما سعی داریم تاثیر ترانسفوزین خون بر میزان اکسیژناسیون بافتی که در واقع اصلی ترین هدف از در مان با خون است را در بیماران بخش های ویژه نشان دهیم.مواد و روش کار: 30 نفر از بیماران غیر قلبی و بدون خونریزی فعال بستری در بخش های مراقبت های ویژه که دستور ترانسفوزیون خون داشتند به شیوه تمام شماری انتخاب و مقادیر هموگلوبین و نتایج تجزیه گازهای خون شریانی و وریدی آن ها جداگانه قبل و یک ساعت بعد از ترانسفوزیون خون تعیین و توسط آزمون های آماری مناسب مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: بررسی نشان داد در تمام موارد پس از ترانسفوزیون خون میزان هموگلوبین و محتوای اکسیژن شریانی (Cao2) افزایش داشته است. میزان استخراج اکسیژن بافتی در 66.66 درصد موارد با کاهش و در 26.66 درصد موارد با افزایش مواجه بوده است. بین میزان هموگلوبین و استخراج اکسیژن بافتی بعد از ترانسفوزیون ارتباط آماری معنی داری مشخص نشد.بحث و نتیجه گیری: بین مقادیر هموگلوبین و استخراج اکسیژن بافتی قبل از ترانسفوزیون خون ارتباط آماری معنی دار ولی بعد از ترانسفوزیون خون این ارتباط معنی دار نبود ضروری است تحقیقات بیشتری در این زمینه صورت گیرد. از آنجایی که ترانسفوزیون در غالب موارد با کاهش استخراج اکسیژن بافتی مواجه بوده است این احتمال را نمی توان به افزایش هموگلوبین نسبت داد چرا که با افزایش مدت ماندگاری کیسه های خون نتایج استخراج اکسیژن بافتی مطلوب تر بوده است. هموگلوبین خون در کنار مقادیر استخراج اکسیژن بافتی در تعیین نیاز به ترانسفوزیون خون برای پزشکان و پرستاران مراقبت های ویژه می تواند کاربرد داشته باشد.

زمینه و هدف: تخریب بافتی در پی مصرف اتانول در برخی از اعضای بدن مورد مطالعه قرار گرفته است. در حالیکه بررسی چنین آثاری در تخمدان کمتر مورد تحقیق واقع شده است. لذا هدف این پژوهش بررسی اثر اتانول برساختمان میکروسکپی تخمدان می باشد. روش بررسی: در این مطالعه تعداد 40 سر موش ماده نژاد BALB/c، با وزن تقریبی 35-30 گرم، انتخاب و به دو گروه تجربی و شاهد تقسیم گردیدند. گروه تجربی روزانه به میزان یک میلی گرم اتانول به ازای هر گرم وزن بدن، به صورت تزریق داخل صفاقی دریافت و گروه کنترل نیز به همین میزان و روش سرم فیزیولوژی دریافت نمودند. نیمی از موش های گروه تجربی بعد از یکماه مصرف روزانه اتانول و نیمه دیگر بعد از دو ماه مصرف روزانه اتانول، تحت بیهوشی قرار گرفتند و تخمدان های آنها از بدن خارج گردید. نمونه ها بعد از شستشو با نرمال سالین، به مدت 48 ساعت در فرمالین فیکس شدند. سپس بقیه مراحل آماده سازی بافتی مطابق روش متداول در آزمایشگاه بافت شناسی انجام و با هماتوکسیلین – ائوزین رنگ آمیزی و با میکروسکپ نوری مورد بررسی قرار گرفتند و از نمونه های مورد نظر تصویر مورد نظر تهیه گردید.یافته ها: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد در گروهی از حیوانات که یک ماده اتانول دریافت کرده بودند، تعداد فولیکول های قشری کاهش یافته و نیز افزایش تعداد فیبروبلاست های بخش مرکزی قابل ملاحظه بود. در گروه تجربی که موش ها دو ماه اتانول دریافت کرده بودند، تخریب بافتی به حدی بود که هیچ اثری از فولیکول ها دیده نشد. در گروه کنترل هیچگونه آثار تخریبی و غیرطبیعی مشاهده نگردید.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه می توان اظهار نمود که اتانول تزریقی دارای اثرات تخریبی پیشرونده بر قشر و مغز تخمدان می باشد و هر قدر زمان تزریق بیشتر باشد، میزان تخریب بیشتر خواهد بود.

زمینه و هدف: برقراری اکسیژناسیون کافی و ثبات همودینامیکی از اهداف مهم مراقبت های پرستاری بعد از جراحی بای پس عروق کرونر می باشند. هدف مطالعه حاضر تعیین تاثیر تمرینات کششی و تنفسی بر تغییرات همودینامیک و اکسیژناسیون بیماران تحت جراحی بای پس عروق کرونری بود. روش کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده در سال 1399، تعداد 48 نفر (35 مرد و 13 زن) از بیماران تحت جراحی بای پس عروق کرونر غیراورژانسی در بیمارستان شهید مدنی تبریز بصورت تخصیص تصادفی در دو گروه تجربی (24 نفر) و کنترل (24 نفر) قرار گرفتند. ارزیابی های تعداد ضربان قلب، فشارخون و اکسیژناسیون خون شریانی قبل، بلافاصله و پنج روز بعد از تمرینات انجام شد. تمرینات کششی-تنفسی در گروه تجربی به مدت پنج روز و روزانه دو بار (صبح و عصر) اعمال شد و بیماران گروه کنترل نیز مراقبت های معمول را دریافت کردند. داده ها با استفاده از آزمون آنکوا در سطح معناداری 0/05>p مورد آنالیز قرار گرفتند. یافته ها: پس از پنج روز اعمال مداخله تمرینات کششی-تنفسی، متوسط فشار اکسیژن (0/001=p، 12/90=F)، و میزان اشباع اکسیژن خون شریانی (0/001>p، 16/38=F) افزایش معنادار و تعداد ضربان قلب (0/001>p، 21/01=F) و متوسط فشار دی اکسیدکربن (0/001=p، 11/95=F) کاهش معناداری در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل داشت. بلافاصله بعد از اعمال مداخله تفاوت معناداری بین دو گروه در متغیرهای تحقیق مشاهده نشد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های تحقیق، تمرینات کششی و تنفسی، اثر مفیدی در بهبودی تعداد ضربان قلب و اکسیژناسیون خون شریانی بیماران تحت جراحی بای پس عروق کرونر داشت و می تواند به عنوان یک برنامه توانبخشی به بیماران در بهبودی سریعتر کمک کند.

مقدمه: پره اکسیژناسیون با اکسیژن %100 قبل از القا بیهوشی در اطفال به دلیل کمبود ذخیره اکسیژن و مصرف بالای اکسیژن از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این مطالعه چهار روش پره اکسیژناسیون، تنفس در اکسیژن %100 به مدت 1، 2، 3، و 4 دقیقه مورد مقایسه قرار گرفتند.مواد و روش ها: تعداد 60 بیمار به صورت تصادفی در یکی از گروه های پره اکسیژناسیون 1، 2، 3 و 4 دقیقه تنفس عادی با اکسیژن %100 قرار گرفتند. درصد اشباع اکسیژن خون شریانی در هوای اتاق و پس از پره اکسیژناسیون با اکسیژن %100 و مدت زمان افت درصد اشباع اکسیژن خون شریانی به %98، %95، %92 و %90، در مورد تمامی بیماران ثبت شد.یافته ها: سه گروه از نظر میانگین سن، کلاس ASA، ضربان قلب و سطح اشباع اکسیژن خون شریانی قبل و پس از پره اکسیژناسیون اختلاف معنی داری نداشتند (p>0.05).آزمون آماری آنالیز واریانس نشان داد تفاوت معنی داری بین گروه 4 دقیقه تنفس با اکسیژن %100 با سایر گروه ها از نظر میانگین مدت زمان رسیدن سطح اشباع اکسیژن خون شریانی به %98، %95، %92 و %90 وجود دارد (p<0.0001).نتیجه گیری: با توجه به اینکه در اطفال رزرو خون بسیار کمی وجود دارد و مصرف اکسیژن دو برابر بالغین است لاجرم بهتر است برای آنان از روش 4 دقیقه پره اکسیژناسیون با اکسیژن %100 استفاده شود تا از حداکثر زمان برای لوله گذاری برخوردار باشیم.

هدف از این تحقیق ارزیابی اثر اتانول بر ساختمان بافتی جفت موش بود. بدنبال این تحقیق باید مشخص می شد که آیا اتانول موجب سقط جنین می شود یا خیر. برای رسیدن به هدف فوق موش های ماده و از نژاد Balb/c انتخاب شدند. پس از بارداری موش ها، اتانول روزانه به میزان یک میلی گرم به ازای هر گرم وزن بدن به آنها تزریق شد. سپس جریان بارداری تحت نظر قرار گرفت. با توجه به انتخاب گروه کنترل هرگونه اشکال در فرآیند بارداری در دو گروه ثبت شد. جفت های بدست آمده از مادرانی که سقط داشتند، اعم از کنترل و تجربی مورد بررسی میکروسکپیک نوری قرار گرفتند. علاوه بر این، جفت تمام روزها در حد فاصل روز سوم بارداری تا تولد، چه در گروه کنترل و چه در گروه تجربی مورد بررسی میکروسکپیک نوری قرار گرفت. میزان مرگ و میر نوری، مادران، نوزادان و سقط جنین در گروه تجربی به مراتب بیشتر از گروه کنترل بود. در بررسی های میکروسکپیک نوری، بتدریج تغییرات بافتی از روز هفتم دیده شد. این تغییرات در روزهای بعدی سیر صعودی داشت، بنحوی که در روزهای آخر و یا در مواردی که سقط صورت گرفت، تغییرات شدید بافتی مشاهده می شد. این تغییرات بصورت پیدایش بافت پیوندی زیاد در اطراف عروق خونی و بهم ریختگی کامل نظم ویلوزیته ها مشاهده شد. بنابراین نتایج فوق به نظر می رسد اتانول موجب تغییرات بافتی در جفت شده و در بیشتر موارد موجب می شود تا وازکولاریزیشن ویلوزیته های جفتی بصورت طبیعی شکل نگیرد. بدینوسیله احتمالا جریان خون جفت کاهش یافته و در برخی موارد منجر به سقط می گردد.

اهداف: بافت اکسیژن اشباع (StO2) نظارت است فن آوری غیر تهاجمی است که به عنوان علائم هشدار دهنده اولیه hypoperfusion محیطی در بیماران مبتلا به شوک گزارش شده است.مواد و روش ها: این مطالعه مشاهده الگوهای ارزش StO2 در بزرگسالان 31 نظر همودینامیک ثبات، بعد از بررسی.یافته ها: اول، آخرین و ارزش به ترتیب StO2 به طور متوسط: 9.16+%80.71، 7.07+%80.94 و 7.18+%80.56. با این حال، میانگین حداقل در ابتدا، آخرین و ارزش به ترتیب StO2 به طور متوسط: 55% و 67% و 65% است. هنگامی که حداقل ارزش های StO2 برای تفاوت در میزان بروز عوارض بعد از عمل آزمایش شد، تفاوت معنی داری وجود دارد (x=76.9+7.44، حدود 59-92 چی صفحه، p=0.020، df 18).نتیجه گیری: در حالی که بیماران بعد از عمل سطح پایدار StO2 ارزش در دوران بهبودی اولیه خود را حفظ، که قطره های ناگهانی در ارزش های StO2 ممکن است sensit گزارش مورد نشان میدهد.

زمینه و هدف: یکی از وظایف پرستاران در امر مراقبت بیماران، تغییر وضعیت بیمار به طور مرتب می باشد. بیماران تحت تهویه مکانیکی به دلیل اتصال به انواع لوله ها و مسیرهای وریدی و شریانی معمولا در بخش های ویژه در وضعیت های خوابیده به پشت یا به پهلو قرار داده می شوند، از طرفی راحت بودن مراقبت پرستاری در وضعیت طاقباز ممکن است کارکنان پرستاری را به ثابت نگه داشتن بیماران برای مدت طولانی ترغیب نماید. بسیاری از مطالعات به تاثیر مثبت وضعیت دمر بر اکسیژناسیون و تهویه اشاره می نمایند، اگر چه پاره ای تحقیقات نیز از عدم تاثیر آن بر وضعیت اکسیژناسیون یاد می کنند. لذا مطالعه حاضر با هدف شناخت تاثیر وضعیت دمر بر اکسیژناسیون بیماران تحت تهویه مکانیکی صورت گرفته است.روش بررسی: این مطالعه از نوع نیمه تجربی می باشد. تعداد 36 بیمار مبتلا به نارسایی تنفسی حاد تحت تهویه مکانیکی بستری در بیمارستان شریعتی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1386 که شرایط ورود به مطالعه را داشتند، به عنوان نمونه انتخاب شدند. نمونه گیری به صورت آسان و در دسترس انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه و برگه ثبت اطلاعات اکسیژناسیون بود. بیماران ابتدا به مدت 30 و 120دقیقه در وضعیت خوابیده به پشت قرار می گرفتند و از نظر گازهای خون شریانی بررسی می شدند. سپس به وضعیت دمر برگردانده می شدند و تغییرات گازهای خون شریانی در پایان 30 دقیقه و پایان 120 دقیقه در وضعیت دمر اندازه گیری می شد. اطلاعات پس از جمع آوری با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (میانگین، انحراف معیار، آزمون تی زوج) و نیز نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که میان وضعیت دمر و میزان spo2 و sao2 در زمان های 30 و 120 دقیقه ارتباط معنادار آماری (P<0.001) وجود دارد.نتیجه گیری: اعمال وضعیت دمر به مدت 30 و 120 دقیقه تاثیر مثبت بر اکسیژناسیون دارد. لذا استفاده از این روش در مراقبت های پرستاری توصیه می شود.

علوم ژئوماتیک از اصلی ترین منابع تولید اطلاعات مکان مبنا می باشند. سنجش از دور و فتوگرامتری در تولید چنین اطلاعاتی نقش اساسی را برعهده دارند. شناسایی تغییرات با توجه به ماهیت تغییر به وجود آمده برای نهادهای مختلف دارای اهمیت بالقوه هستند. تاکنون روش های شناسایی تغییرات بسیاری از جمله ماسک باینری، مقایسه مستقیم و غیره مورد استفاده قرار گرفته اند. هر یک از این روش ها با توجه به هدف مورد نظر از داده های متنوعی سود برده اند، تصاویر اپتیک و مادون قرمز دارای بیشترین استفاده به عنوان داده ورودی در شناسایی تغییرات می باشند. جهت بهبود دقت شناسایی تغییرات، فضاهای ویژگی متنوعی از جمله ویژگی های بافتی مورد استفاده قرار گرفته اند. آماره های بافتی مستخرج از ماتریس رخداد همزمان دارای تنوع بالا با تاثیر گذاری متفاوت بر نتایج شناسایی تغییرات می باشند. اما استفاده از تمام ویژگی های بافتی برای افزایش دقت، در مواقعی به دلیل افزایش اندازه تعداد ویژگی ها و وجود نویز مشکلاتی را به همراه دارد. در این مقاله به منظور ارزیابی عملکرد هر یک از این آماره های شناخته شده، به بررسی تاثیرگذاری آن ها بر دقت های شناسایی تغییرات پرداخته شد. ابتدا سه باند در ناحیه های طیفی مختلف از تصویر لندست 8 برای سال های 2013 و 2015 به عنوان داده های ورودی انتخاب گردید. سپس آماره های ماتریس رخداد همزمان روی هر یک از سه باند برای هر کدام از سال های مورد اشاره استخراج گردید. در مرحله بعد، تصویر تفاضلی از طریق تفریق باندهای آماره های بافتی متناظر برای سال های 2013 و 2015 تولید گردید. همچنین تصویر تفاضلی باندهای طیفی نیز تولید شد. سپس، هر یک از تصاویر تفاضلی آماره ها (در باندهای مورد نظر به صورت مجزا) با تصویر تفاضلی باندهای طیفی ادغام و وارد طبقه بندی کننده بیشترین شباهت شد. نتایج بدست آمده نشان داد کارکرد آماره ها به عواملی مانند نوع کلاس های مورد نظر و محدوده طیفی (داده مورد استفاده) نیز وابسته است. همچنین نتایج بدست آمده نشان داد، در مجموع آماره های «میانگین»، «انتروپی» و «همگنی» بیشترین و آماره های «واریانس»، «کنتراست» و «همبستگی» کمترین تاثیر را در افزایش دقت شناسایی تغییرات با توجه به تست های این پژوهش دارا می باشند.

زمینه و هدف: حشره کش دیازینون کنترل کننده قوی استیل کولین استراز در پایانه های عصبی است. این مطالعه به منظور تعیین اثر دیازینون بر آزمون های عملکردی و تغییرات بافتی کبد موش صحرایی انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی 40 سر موش صحرایی نر بالغ از نژاد ویستار به 5 گروه 8 تایی تقسیم شدند. گروه های تجربی اول، دوم و سوم به ترتیب مقادیر 50، 100 و 150 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن دیازینون را به صورت خوراکی به مدت 21 روز دریافت کردند. گروه کنترل هیچ دارویی دریافت نکرد و گروه شاهد حلال دارو را دریافت نمود. در روز 22، نمونه خونی از همه گروه ها تهیه و آنزیم های کبدی شامل آلانین ترانس آمیناز (ALT)، آسپارتات ترانس آمیناز (AST)، آلکالین فسفاتاز (ALP)، پروتئین تام، آلبومین و بیلی روبین اندازه گیری شدند. پس از بیهوشی حیوانات بافت کبد جدا و با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: سطح آنزیم های ALT و AST در گروه های تجربی دریافت کننده مقادیر 100 و 150 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن دیازینون نسبت به گروه کنترل افزایش آماری معنی داری نشان داد (P<0. 05). سطح آنزیم ALP در تمام گروه های دریافت کننده دیازینون نسبت به گروه کنترل افزایش آماری معنی داری نشان داد (P<0. 05). سطح پروتئین تام در تمام گروه های دریافت کننده دیازینون نسبت به گروه کنترل کاهش آماری معنی داری نشان داد (P<0. 05). سطح آلبومین در گروه تجربی دریافت کننده مقدار حداکثر دیازینون نسبت به گروه کنترل کاهش آماری معنی داری نشان داد (P<0. 05). در گروه های تجربی در نمونه های بافتی تهیه شده با افزایش مقدار دارو نکروز بافتی بیشتری مشاهده شد. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که مصرف خوراکی دیازینون باعث افزایش سطح آنزیم های کبدی و کاهش سطح پروتئین تام، آلبومین و تغییرات نکروتیک در کبد موش های صحرایی می گردد.